Van onze speciale verslaggever
OSS - De sportzaal van OTTC transformeerde dinsdag 16 juni voor één
avond in een zinderende arena van een bijzondere sportdiscipline: Dutch
Tennis. Cynici beweren weleens gekscherend dat dit de ultieme
vluchtroute is voor sporters die te lui zijn voor tennis, te onhandig
voor badminton en te claustrofobisch voor tafeltennis. Maar wie
dinsdagavond de sportzaal betrad, zag dat al die vooroordelen hardhandig
aan gort werden geslagen. Gedreven door een gezonde dosis fanatisme
vochten de OTTC-leden voor elke millimeter clubgrond.
Om de sportzaal gereed te maken, moest een aantal tafeltennistafels
letterlijk ruimte maken voor twee Dutch Tennis-velden. Daarnaast werden
de vertrouwde tafeltennisbatjes ingeruild voor speciale rackets en
maakten de celluloid/plastic tafeltennisballetjes plaats voor
onhandelbare gele foamballen van Intertoys. Onder leiding van
organisator én speler Peet Neelen, barstte even na 20.30 uur het geweld
los. Veertien leden, verdeeld over zeven hongerige duo’s, stortten
zich in een halve competitie. Effect geven was voor menig beginner in
het begin nog knap lastig, maar de meer geoefende spelers wisten hier al
snel wel raad mee. Daar stond tegenover dat diverse spelers – vaak
onbewust – prachtige dropshots wisten te etaleren, wat voor het
massaal toegestroomde publiek een ware traktatie voor het netvlies was.
Het speltempo lag zo hoog dat de poulefase al binnen het uur was
afgerond, waarna er meteen werd doorgeschakeld naar de vervolgcompetitie
om de finalisten te filteren. Toen de kruitdampen waren opgetrokken,
stonden er nog vier titanen in de arena. Hierin bond het duo Mark Megens
/ Maurice Cuijpers de strijd aan met het duo Bouke Hagreis / Ron Megens.
Wat volgde was een ware uitputtingsslag in een tempo waarbij de hartslag
van een op coke gezette astronaut vlak voor de lancering in het niets
zou verzinken. Bouke en Ron gooiden in deze eindstrijd alle registers
open. Met een arsenaal aan attractieve schijnbewegingen en inventieve
tactieken dreven zij hun tegenstanders tot wanhoop; met een eclatante
11-8 overwinning eisten zij de titel op.
De avond werd in stijl afgesloten met een ‘ceremonie protocolaire’
van olympische proporties – inclusief een geïmproviseerd erepodium,
glimmende medailles, een plechtig meegezongen Wilhelmus, een gigantische
rood-wit-blauwe vlag, klaterende bloemen en een calorierijk buffet om de
verbrande energie direct weer aan te vullen. De unanieme conclusie na
afloop? Iedereen was een onvergetelijke ervaring rijker. Maar er werd
ook opgelucht ademgehaald: over een week wordt de vervloekte gele
foambal met héél veel liefde weer ingewisseld voor het vertrouwde
witte tafeltennisballetje. En dan verheugen we ons weer op heuse
randballen. De eerlijkheid gebiedt te vermelden dat dit verheugen
natuurlijk wel afhangt van de kant van de tafel waaraan men staat.
Waarvan akte.
