OTTC-leden op Dutch Tennis-avontuur
Van onze speciale verslaggeverOSS - De sportzaal van OTTC transformeerde dinsdag 16 juni voor éénavond in een zinderende arena van een bijzondere sportdiscipline: DutchTennis. Cynici beweren weleens gekscherend dat dit de ultiemevluchtroute is voor sporters die te lui zijn voor tennis, te onhandigvoor badminton en te claustrofobisch voor tafeltennis. Maar wiedinsdagavond de sportzaal betrad, zag dat al die vooroordelen hardhandigaan gort werden geslagen. Gedreven door een gezonde dosis fanatismevochten de OTTC-leden voor elke millimeter clubgrond.Om de sportzaal gereed te maken, moest een aantal tafeltennistafelsletterlijk ruimte maken voor twee Dutch Tennis-velden. Daarnaast werdende vertrouwde tafeltennisbatjes ingeruild voor speciale rackets enmaakten de celluloid/plastic tafeltennisballetjes plaats vooronhandelbare gele foamballen van Intertoys. Onder leiding vanorganisator én speler Peet Neelen, barstte even na 20.30 uur het geweldlos. Veertien leden, verdeeld over zeven hongerige duo’s, storttenzich in een halve competitie. Effect geven was voor menig beginner inhet begin nog knap lastig, maar de meer geoefende spelers wisten hier alsnel wel raad mee. Daar stond tegenover dat diverse spelers – vaakonbewust – prachtige dropshots wisten te etaleren, wat voor hetmassaal toegestroomde publiek een ware traktatie voor het netvlies was.Het speltempo lag zo hoog dat de poulefase al binnen het uur wasafgerond, waarna er meteen werd doorgeschakeld naar de vervolgcompetitieom de finalisten te filteren. Toen de kruitdampen waren opgetrokken,stonden er nog vier titanen in de arena. Hierin bond het duo Mark Megens/ Maurice Cuijpers de strijd aan met het duo Bouke Hagreis / Ron Megens.Wat volgde was een ware uitputtingsslag in een tempo waarbij de hartslagvan een op coke gezette astronaut vlak voor de lancering in het nietszou verzinken. Bouke en Ron gooiden in deze eindstrijd alle registersopen. Met een arsenaal aan attractieve schijnbewegingen en inventievetactieken dreven zij hun tegenstanders tot wanhoop; met een eclatante11-8 overwinning eisten zij de titel op.De avond werd in stijl afgesloten met een ‘ceremonie protocolaire’van olympische proporties – inclusief een geïmproviseerd erepodium,glimmende medailles, een plechtig meegezongen Wilhelmus, een gigantischerood-wit-blauwe vlag, klaterende bloemen en een calorierijk buffet om deverbrande energie direct weer aan te vullen. De unanieme conclusie naafloop? Iedereen was een onvergetelijke ervaring rijker. Maar er werdook opgelucht ademgehaald: over een week wordt de vervloekte gelefoambal met héél veel liefde weer ingewisseld voor het vertrouwdewitte tafeltennisballetje. En dan verheugen we ons weer op heuserandballen. De eerlijkheid gebiedt te vermelden dat dit verheugennatuurlijk wel afhangt van de kant van de tafel waaraan men staat.Waarvan akte.